Het shortstaycontract: de uitkomst voor tijdelijke verhuur van woonruimte of een juridisch mijnenveld?

22 april 2025, door Claudia van Meurs-Janssens

Sinds de inwerkingtreding van de Wet betaalbare huur en de Wet vaste huurcontracten op 1 juli 2024, is de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur weer volop in de aandacht. Dit zogenaamde “shortstaycontract” wordt vaak besproken in de media en de politiek. Artikelen in het AD en het FD hebben geleid tot Kamervragen en aandacht van programma’s zoals Radar. Dit type huurovereenkomst wordt vaak gepresenteerd als een makkelijke truc voor verhuurders om toch de huurbescherming te omzeilen, maar de werkelijkheid is anders. Overigens is shortstay meer een bestuursrechtelijke definitie. De bestuursrechtelijke aspecten (bestemmingsplan, vergunningen, etc.) komen in deze blog niet aan de orde.

Wat is een huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur?

De regels van huur(prijs)bescherming zijn niet van toepassing op huur die naar zijn aard van korte duur is. Dit type huurovereenkomst is van oudsher bedoeld voor situaties zoals vakantiewoningen, hotel- en pensionverblijven, en wisselwoningen. Het gebruik van deze huurovereenkomst is echter niet zonder risico voor verhuurders.

Rechtspraak en criteria

De rechter beoordeelt per geval of er sprake is van een huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur. Hierbij wordt gekeken naar de aard van het gebruik, de aard van het gehuurde, en wat partijen omtrent de duur van het gebruik voor ogen heeft gestaan. Hoewel de duur van de huurovereenkomst niet doorslaggevend is, kan deze wel een aanwijzing geven. Hoe langer de huurovereenkomst duurt, hoe kleiner de kans dat deze kwalificeert als van naar zijn aard korte duur. Als de rechter oordeelt dat de huurovereenkomst niet van zijn aard korte duur is, is er sprake van een reguliere huurovereenkomst met huurbescherming en huurprijsbescherming.

Invloed van de Wet doorstroming huurmarkt en de Wet vaste huurcontracten

Na de invoering van tijdelijke huurovereenkomsten, boette de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur aan populariteit in. De tijdelijke huurovereenkomst bood echter niet altijd een oplossing, vooral niet voor arbeidsmigranten, waarvoor flexibiliteit vaak essentieel is.

Sinds de invoering van de Wet vaste huurcontracten per 1 juli 2024 is de huurovereenkomst voor onbepaalde tijd weer de norm. Tijdelijke verhuur van woonruimte blijft voor maximaal twee jaar mogelijk aan specifieke groepen, waaronder studenten uit andere gemeenten of het buitenland. De Wet vaste huurcontracten heeft niets veranderd aan de mogelijkheden die al bestonden voor tijdelijke verhuur, waaronder de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur.

Praktische tips voor verhuurders

De huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur blijft interessant voor de huisvesting van arbeidsmigranten, maar in bepaalde gevallen ook voor andere doelgroepen zoals bijvoorbeeld internationale studenten. Het is wel van belang dat de feitelijke en contractuele omstandigheden daadwerkelijk passen bij een huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur. Rechters zullen snel door omzeilingsconstructies heen prikken.

Tips voor verhuurders:

1. Zorg ervoor dat het huurcontract expliciet vermeldt dat het gaat om een huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur. Leg de redenen en consequenties voor de huurder van deze kwalificatie duidelijk vast.
2. Zorg ervoor dat het gebruik van de woonruimte duidelijk tijdelijk is, zoals voor vakantieverhuur, tijdelijke werkopdrachten, of studieperiodes. Vermeld dit expliciet in het contract.
3. Bied extra diensten aan zoals wekelijkse schoonmaak, (klein) onderhoud, en gemeubileerde woonruimte inclusief inventaris.
4. Zorg ervoor dat de feitelijke situatie overeenkomt met de contractuele afspraken.
5. Hoewel de duur niet doorslaggevend is, kan een kortere duur helpen om de tijdelijke aard te benadrukken. Vermijd langdurige huurovereenkomsten die de tijdelijke aard kunnen ondermijnen.
6. Informeer huurders duidelijk over het ontbreken van huurbescherming en de tijdelijke aard van de huurovereenkomst. Zorg ervoor dat huurders zich bewust zijn van de implicaties en het feit dat dit een bijzondere uitzondering is op de huurbescherming.
7. Werk samen met onderwijsinstellingen of bedrijven om tijdelijke huisvesting voor studenten of werknemers te faciliteren.
8. Win altijd juridisch advies in over het gebruik van de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur. Niet alleen vanwege civielrechtelijke gevolgen, maar ook in verband met mogelijke vergunningsplichten.

Conclusie

De huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur biedt verhuurders flexibiliteit, maar is niet zonder risico. Door de nieuwe wetgeving zullen verhuurders op zoek gaan naar alternatieven en soms de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur onterecht gebruiken. Het is aannemelijk dat rechters deze huurovereenkomsten kritisch(er) zullen toetsen. Verhuurders moeten zich bewust zijn van de risico’s, maar er blijven situaties bestaan waarin deze huurovereenkomst passend en geschikt is. Voor die specifieke situaties is deze huurovereenkomst een waardevol instrument.

Behoefte aan meer informatie over dit onderwerp? Neem dan contact op met Claudia van Meurs-Janssens.

Stoomcursus huurverhoging voor verhuurders van woonruimte

10 april 2025, door Claudia van Meurs-Janssens

Onder verhuurders van woonruimte leven sinds de invoering van de Wet betaalbare huur veel vragen over de jaarlijkse verhoging van de huur. Daarom vat ik hieronder samen hoe de huurverhoging in 2025 in de verschillende segmenten precies werkt en hoe het zit met lopende huurovereenkomsten van woningen die tot 1 juli 2024 in de vrije sector vielen en waarvan de huurprijs nu in het middensegment uitkomt.

Huurverhoging in het laagsegment (sociale huur)

Hoe?

In het laagsegment (het oude sociale stelsel) mag de huurprijs van woonruimte worden verhoogd na een voorafgaand voorstel van de verhuurder. Dat voorstel moet:

• schriftelijk worden gedaan;
• tenminste twee maanden voordat de huurverhoging ingaat worden gedaan, en;
• de volgende gegevens bevatten:
  • de huidige huurprijs;
  • het percentage of bedrag van de wijziging van de huurprijs;
  • de verhoogde huurprijs;
  • de ingangsdatum van de huurprijsverhoging;
  • de wijze waarop en de termijn waarbinnen de huurder bezwaar kan maken tegen de huurprijsverhoging.

De huurprijs mag in het laagsegment per 1 juli 2025 worden verhoogd. Dat betekent dat het voorstel tot huurverhoging vóór 1 mei 2025 dient te zijn gedaan.

Bezwaar huurder?

Als de huurder het niet eens is met de huurverhoging, kan de huurder voor de ingangsdatum schriftelijk bezwaar maken bij de verhuurder. De verhuurder dient vervolgens binnen zes weken na de voorgestelde ingangsdatum een verzoek bij de Huurcommissie in om de huurverhoging te laten toetsen.

Hoeveel?

De huurverhoging is in 2025 in het laagsegment maximaal 5%, tenzij de huurder een middeninkomen of een hoog inkomen heeft. Verhuurders kunnen bij het Portaal inkomensafhankelijke huurverhoging van de Belastingdienst nagaan of dit het geval is. Bij huurders met een middeninkomen kan dit leiden tot een huurverhoging van maximaal € 50,-. Bij huurders met een hoog inkomen kan dit leiden tot een huurverhoging van maximaal € 100,-.

De huurprijs mag niet hoger worden dan de maximale huurprijs op grond van het WWS.

Middensegment (middenhuur)

Hoe?

De huurprijsverhoging in het middensegment geldt alleen voor huurovereenkomsten die vanaf 1 juli 2024 zijn gesloten.

In het middensegment wordt de huur van huurovereenkomsten verhoogd op grond van het beding in de huurovereenkomst. Er hoeft geen schriftelijk voorstel te worden gedaan en de huurverhoging hoeft ook niet te worden aangekondigd, al kan dat laatste wel de voorkeur verdienen. In het beding in de huurovereenkomst staat per welke maand de huur jaarlijks mag worden verhoogd.

Hoeveel?

De huurverhoging in het middensegment bedraagt in 2025 maximaal 7,7%. Dat is een aftopping van de huurverhoging dus als de huur op grond van de huurovereenkomst met een lager percentage stijgt, dan geldt dat lagere percentage.

De huurprijs mag niet hoger worden dan de maximale huurprijs op grond van het WWS.

Bezwaar huurder?

De huurder kan binnen vier maanden na de ingangsdatum van de huurverhoging een procedure starten bij de Huurcommissie

Vrije sector (hoogsegment)

Hoe?

In de vrije sector wordt de huur verhoogd op grond van het beding in de huurovereenkomst. Er hoeft geen schriftelijk voorstel te worden gedaan en de huurverhoging hoeft ook niet te worden aangekondigd, al kan dat laatste wel de voorkeur verdienen. In het beding in de huurovereenkomst staat per welke maand de huur jaarlijks mag worden verhoogd.

Hoeveel?

De huurverhoging in de vrije sector bedraagt in 2025 maximaal 4,1%. Dat is een aftopping van de huurverhoging dus als de huur op grond van de huurovereenkomst met een lager percentage stijgt dan geldt dat lagere percentage.

Bezwaar huurder?

De huurder kan binnen vier maanden na de ingangsdatum van de huurverhoging een procedure starten bij de Huurcommissie

Lopende huurovereenkomsten in de vrije sector

Voor lopende huurovereenkomsten die voor de invoering van de Wet betaalbare huur per 1 juli 2024 in de vrije sector vielen en volgens de nieuwe regels nu als middenhuur zouden gelden, geldt de maximale huurverhoging van de vrije sector van 4,1%. Pas bij het aangaan van een nieuwe huurovereenkomst, gelden de regels voor de middenhuur.

Spoedwet

Op 18 februari 2025 is een spoedwetsvoorstel ingediend om de huren van alle segmenten per 1 juli 2025 voor een jaar te bevriezen.  De Raad van State heeft inmiddels negatief geadviseerd. Het wetsvoorstel moet nog door de Tweede Kamer worden behandeld. De behandeling van het wetsvoorstel kan via deze link worden gevolgd: Spoedwetsvoorstel. Het is niet de verwachting dat de spoedwet wordt aangenomen.

Verhuurders en huurders die behoefte hebben aan meer informatie kunnen contact opnemen met Claudia van Meurs-Janssens.

Toch ruimte voor verhuurders en huurders bij einde tijdelijke huurovereenkomst

4 februari 2025, door Claudia van Meurs-Janssens

Het leverde veel frustratie op: bij het eindigen van tijdelijke huurovereenkomsten, liepen verhuurders die huurders wilden helpen door extra tijd te geven om een andere woning te zoeken tegen een muur van regelgeving op. Juist de wettelijke bepalingen die waren bedoeld om de huurders beschermden, zorgden ervoor dat verhuurders die huurders niet tegemoet konden komen zonder zelf een aanzienlijk risico te lopen. Iedere verlenging van een tijdelijke huurovereenkomst levert immers een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd mét huurbescherming op. Dus ook verhuurders die hun huurders best een maand of twee extra wilden geven om te vertrekken, moesten nee verkopen met als resultaat dat huurders onnodig op straat kwamen te staan. Er waren wel wat geluiden dat niet iedere opschorting van de ontruimingsverplichting een voortzetting van de huurovereenkomst zou opleveren, maar het was een discussie die de meeste verhuurders (terecht) niet wilden aangaan.

Onlangs heeft de Hoge Raad in een arrest geoordeeld dat niet iedere overeenkomst die de elementen van huur bevat (gebruik van een woning én betaling in ruil daarvoor) ook daadwerkelijk een huurovereenkomst ís. De zaak in kwestie draaide om twee meerderjarige kinderen die na het overlijden van hun moeder op grond van een vaststellingsovereenkomst in totaal net iets langer dan een jaar gebruik mochten blijven maken van de huurwoning tegen betaling van een gebruiksvergoeding. Toen de termijn verstreek, weigerden ze te vertrekken en stelden dat ze een huurovereenkomst hadden. Volgens de Hoge Raad was geen sprake van een huurovereenkomst.

”In een situatie als de onderhavige, waarin de rechthebbende op een woning de bewonder daarvan op korte termijn tot ontruiming zou kunnen dwingen, is het vanwege het aan ontruiming voor de bewonder verbonden nadeel wenselijk dat die rechthebbende niet ervan afziet de bewoner enig respijt te geven op de grond dat hij ander zou moeten kiezen tussen hetzij het laten voortzetten van het gebruik zonder enige (of een geringe) vergoeding, hetzij het sluiten van een huurovereenkomst, met de daaraan voor de bewoner verbonden bescherming. In zodanig geval verzet het dwingendrechtelijke beschermingsregime voor huurovereenkomsten zich niet ertegen dat een afspraak dat de bewoner nog enige tijd tegen vergoeding in de woning zal mogen blijven teneinde naar andere woonruimte om te zien, en de eigenaar dus zolang van ontruiming afziet, niet als huurovereenkomst wordt aangemerkt.”

Met andere woorden: de meerderjarige kinderen kwam geen beroep op huurbescherming toe.

De overwegingen van de Hoge Raad zijn ook toepasbaar bij het geven van enig respijt bij het eindigen van een tijdelijke huurovereenkomst, maar verhuurders doen er wel goed aan hier voorzichtig mee om te gaan, juridisch advies in te winnen en de afspraken goed vast te leggen in een vaststellingsovereenkomst. Kantonrechters zullen de afspraken kritisch toetsen om ervoor te zorgen dat er geen sprake is van een verkapte verlenging, of omzeiling van de huurbescherming van de huurder.

Verhuurders en huurders die behoefte hebben aan meer informatie kunnen contact opnemen met Claudia van Meurs-Janssens.

Artikel & presentatie Laadpalensloop 

21 november 2024, door Dirk van den Berg

Vorige maand verscheen er in De Telegraaf een artikel met de kop “Laadpalen langs snelwegen verdwijnen bij bosjes”. Dat bericht verbaasde mij en ik besloot op onderzoek uit te gaan.

De strijd tussen Fastned en de oliemaatschappijen (met in hun kielzog de vereniging van private vergunninghouders) over de laadpalen bij tankstations zal niet onbekend voorkomen. Toen de Staat ruim vijftien jaar geleden de infrastructuur voor elektrisch rijden wilde (laten) uitrollen, gaven de oliemaatschappijen niet thuis. Dat heeft geleid tot de verloting van 245 vergunningen voor laadstations, zogenaamde “zelfstandige voorzieningen” op de verzorgingsplaatsen in 2012. Fastned sleepte bij deze verloting 201 vergunningen in de wacht. De business kwam langzaam op gang omdat er nog maar weinig elektrisch werd gereden. In 2020/2021 kwam er meer vraag naar elektriciteit langs de rijkswegen. De oliemaatschappijen werden toen wakker en plaatsten zelf laadpalen. Ze kregen daarvoor vergunningen als “aanvullende voorziening” op grond van de Wbr (Wet beheer rijkswaterstaatswerken).

Fastned maakte standaard bezwaar tegen de vergunningen voor deze laadpalen, onder andere op grond van de verkeersveiligheid: elektrische rijders zouden zowel naar links als naar rechts worden verwezen voor de laadpalen en zouden daardoor gevaarlijke manoeuvres kunnen maken. Ik neem als voorbeeld een in maart 2021 aan Total verleende vergunning voor vier laadpalen op de verzorgingsplaats Vliedberg bij Goes. De minister van Infrastructuur en Waterstaat verklaarde de bezwaren in oktober 2021 ongegrond. Fastned ging in beroep bij de rechtbank Amsterdam. Dat beroep is in december 2023 (!) behandeld. De rechtbank heeft op 19 maart 2024 uitsprak gedaan, en deze is op 30 september jl. gepubliceerd op rechtspraak.nl (ECLI:NL:RBAMS:2024:1734). De rechtbank oordeelde dat het “zeer onwaarschijnlijk” is dat het toestaan van energielaadpunten bij het benzinestation van Total tot verkeersonveilige situaties leidt en wees het beroep af, evenals in zes andere zaken.

Op 24 mei van dit jaar oordeelde diezelfde rechtbank Amsterdam echter anders in een achttal beroepen over vergunningen waarin de minister het besluit op het bezwaar van Fastned heeft genomen na 23 december 2022. Ook die bezwaren wees de minister af. De relevantie van deze datum: op 23 december 2023 maakte de minister, als aanvulling op de in 2004 vastgestelde Kennisgeving Voorzieningen op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen een Tijdelijke beleidsregel bekend. De regeling werd een dag later van kracht. In de Tijdelijke beleidsregel is bepaald dat een vergunning voor een aanvullende laadvoorziening slechts wordt verleend voor de periode tot aan de einddatum van de vergunning voor een basislaadvoorziening op dezelfde verzorgingsplaats of – als zo’n laadvoorziening er niet is – tot aan de einddatum van de huurovereenkomst van het ter plaatse aanwezige tankstation. Bovendien bepaalt de regeling dat geen vergunning wordt verleend als de hiervoor vermelde regel zou leiden tot een vergunning voor minder dan vijf jaar. De gedachte hierachter is dat de Staat de vergunningen voor laadvoorzieningen – die in 2012 nog werden verloot – vanaf 2027 wil gaan veilen. En er wordt uiteraard een hogere opbrengst verwacht als er op dezelfde verzorgingsplaats al laadpalen bij het tankstation aanwezig zijn.

De rechtbank oordeelde in deze zaken (ECLI:NL:RBAMS:2024:3549) dat de minister de Tijdelijke regeling had moeten toepassen en vernietigde de vergunningen. De rechtbank heeft de minister daarbij opgedragen om binnen zes weken nieuwe besluiten te nemen met inachtneming van de Tijdelijke beleidsregel. Die besluiten zal de minister intussen hebben genomen, en laadpalen waarover in de bezwaarfase is beslist na 23 december 2022 en die waren geplaatst voordat de vergunningen onherroepelijk waren, zullen moeten worden verwijderd. Het wachten is nu op de Wet op de verzorgingsplaatsen, waarin de vergunningen voor laadvoorzieningen definitief worden geregeld.

 

[pdf-embedder url=”https://www.actlegal-netherlands.com/wp-content/uploads/Powerpoint-Mobility-Energy-gecomprimeerd.pdf”]

 

Als u hier meer informatie over wilt, kunt u contact opnemen met Dirk van den Berg.

De huisvesting van arbeidsmigranten: van de huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur naar het doelgroepencontract?

23 oktober 2024, door Claudia van Meurs-Janssens

Er verschijnen regelmatig berichten in de media over de misstanden rondom arbeidsmigranten. Gisteren nog het NOS bericht dat arbeidsmigranten vaak onterecht op staande voet worden ontslagen en eerder las ik dat er steeds meer dakloze arbeidsmigranten zijn. Arbeidsmigranten zijn kwetsbaar, omdat ze de taal niet spreken, hun rechten niet kennen en vaak geen sociaal vangnet in Nederland hebben. En helaas zijn er partijen die daar misbruik van maken, zowel uitzendbureaus als verhuurders.

Voor wat betreft de huisvesting van arbeidsmigranten zijn in de Wet goed verhuurderschap al aanbevelingen uit het Roemer rapport overgenomen, waardoor de huurovereenkomst niet meer automatisch mag eindigen bij het eindigen van de arbeidsovereenkomst en de arbeidsmigrant schriftelijk moet worden geïnformeerd over zijn of haar rechten als huurder in een taal die hij of zij begrijpt.

Arbeidsmigranten worden nu vaak gehuisvest op grond van een huurovereenkomst van naar zijn aard korte duur, zonder huur- of huurprijsbescherming. Wel geldt op grond van de ABU en NBBU cao’s een ontruimingstermijn van vier weken, waardoor de arbeidsmigrant bij het eindigen van de uitzendrelatie nog vier weken heeft om de woonruimte te verlaten en dus niet direct op straat staat.

Ik deelde eerder al dat de wetgever bezig is met een concept wetsvoorstel waardoor de huisvesting van arbeidsmigranten alleen op basis van een doelgroepencontract plaats mag  vinden. Daarop zijn de regels van huur- en huurprijsbescherming van toepassing. Het is de vraag hoe dit concept wetsvoorstel eruit gaat zien, maar het antwoord op aan de minister van Volkshuisvesting gestelde vragen doet mij vrezen dat weinig rekening wordt gehouden met de specifieke omstandigheden die de huisvesting van arbeidsmigranten anders maken dan reguliere huurovereenkomsten van woonruimte:

Op welke manier vormen kennis en ervaring over de huidige juridische vraagstukken/belemmeringen in het kader van de woon en leefsituatie van arbeidsmigranten een basis voor het nieuwe type huurovereenkomst dat u gaat ontwikkelen?

Antwoord: Het kabinet voert de aanbevelingen van het Aanjaagteam bescherming arbeidsmigranten op het terrein van wonen (‘rapport Roemer’) uit. Het kabinet introduceert daarom een doelgroepencontract voor verhuur van woonruimten aan arbeidsmigranten, waarmee zowel voor de arbeidsmigrant als voor de werkgever duidelijkheid wordt gegeven over de geldende huur(prijs)bescherming. Het kabinet streeft ernaar dit najaar een wetsvoorstel hiertoe in internetconsultatie te brengen. De kennis en ervaring over de huidige juridische situatie en hoe deze uitwerkt in de praktijk zijn belangrijk bij het vormgeven van het voorstel. Het kabinet is daarvoor doorlopend in gesprek met alle relevante ketenpartijen.

In de praktijk wordt nu bij de verhuur aan arbeidsmigranten vaak een uitzonderingsmogelijkheid voor de huur gebruikt, namelijk een overeenkomst die ‘naar zijn aard van korte duur’ is. Het huisvesten op deze uitzonderingsmogelijkheid is echter niet altijd terecht en biedt arbeidsmigranten zeer beperkte huurbescherming. Bekend is echter ook dat arbeidsmigranten zich hiervan doorgaans niet bewust zijn. Het gevolg is dat arbeidsmigranten in de praktijk waar de feitelijke situatie niet naar zijn aard van korte duur is, geen huurbescherming en huurprijsbescherming genieten, hetgeen tot misstanden kan leiden.

Voorts geldt dat veel locaties waar arbeidsmigranten worden gehuisvest, niet een bestemming hebben waar permanent gewoond mag worden. Dit leidt tot onduidelijkheid over de geldende huur(prijs)bescherming, in het bijzonder bij verhuurders en gemeenten. Deze onduidelijkheid kan een belemmering vormen voor de inzet van het kabinet om werkgevers van arbeidsmigranten afspraken te laten maken met gemeenten over waar hun tijdelijke werknemers worden gehuisvest en daarbij meer ruimte te laten voor de huisvesting op het eigen terrein van de werkgever. Het doelgroepcontract voor arbeidsmigranten moet een oplossing bieden voor de beschreven situaties.

Ik lees tot nu toe nergens over de specifieke behoeftes en praktische uitdagingen bij de huisvesting van arbeidsmigranten. Dat was ook al het geval toen het nieuwe Woningwaarderingsstelsel voor onzelfstandige woonruimte werd ontwikkeld en in werking trad. Het woord arbeidsmigrant kwam daar überhaupt niet in voor. En precies daar wringt de schoen, want de huisvesting van arbeidsmigranten is echt een vak apart. Het woningwaarderingsstelsel houdt daar geen rekening mee. Er worden immers geen punten toegekend voor intensiever beheer (bijvoorbeeld in de vorm van een receptie en 24/7 begeleiding) en de recreatieve- en sportvoorzieningen die met name in grote complexen beschikbaar én noodzakelijk zijn. Naast het puntenstelsel, zijn er bij de huisvesting van arbeidsmigranten ook praktische belemmeringen met betrekking tot de servicekosten.  De huisvesting van arbeidsmigranten is meestal tijdelijk en kort en daarbij past het niet om een voorschot voor de servicekosten te rekenen en dat steeds na enkele maanden te moeten verrekenen als de arbeidsmigrant weer vertrekt. Zeker bij grote complexen is dat onwerkbaar. Daarom wordt bij de huisvesting van arbeidsmigranten vaak met all-in huren gewerkt. Maar dat past weer niet bij de reguliere huurprijsbescherming, want dan kan de huurprijs worden gesplitst.

De behoefte aan arbeidsmigranten is groot dus we kunnen het ons niet veroorloven dat er een nog groter tekort aan huisvesting ontstaat, met risico’s als nog meer dakloze arbeidsmigranten of nog meer schimmige partijen die buiten de radar te veel arbeidsmigranten in krotten laten verblijven. Probeer als wetgever nu juist ontwikkelaars te stimuleren om kwalitatief hoogstaande complexen voor de huisvesting van arbeidsmigranten op daarvoor geschikte locaties te bouwen door rekening te houden met die bijzonderheden.

Blijkbaar is het nog steeds de planning dat het concept wetsvoorstel dit najaar nog ter internetconsultatie gaat. Misschien valt het allemaal reuze mee en luistert het kabinet daadwerkelijk naar de relevante ketenpartijen waarmee gesprekken plaatsvinden, maar ik wacht in spanning af. Zodra het wetsvoorstel ter internetconsultatie gaat, deel ik dat uiteraard.

Als u hier meer informatie over wilt, kunt u contact opnemen met Claudia van Meurs-Janssens.